ODPISY AMORTYZACYJNE

Odpisy amortyzacyjne środków trwałych (z wyłączeniem gruntów) dokonywane są metodą liniową, przez przewidywany okres użytkowania danego środka trwałego. Wartość końcową, okres użytkowania składnika aktywów oraz metodę amortyzacji stosowaną do rzeczowych aktywów trwałych weryfikuje się co najmniej na koniec każdego roku obrotowego.

Wszelkie wynikające z przeprowadzonej weryfikacji zmiany ujmuje się jak zmianę szacunków, zgodnie z wytycznymi zawartymi w MSR 8 „Zasady (polityka) rachunkowości, zmiany wartości szacunkowych i korygowanie błędów”.

Dla poszczególnych grup środków trwałych przyjęto następujące stawki amortyzacyjne:

• Budynki i budowle: 1-4%
• Urządzenia techniczne i maszyny: 7-30%
• Środki transportu: 7%-20% 
• Inne środki trwałe, w tym narzędzia i przyrządy: 10-50%

Amortyzację rozpoczyna się, gdy środek trwały jest dostępny do użytkowania. Amortyzacji zaprzestaje się na wcześniejszą z dat gdy środek trwały zostaje zaklasyfikowany jako przeznaczony do sprzedaży (lub zawarty w grupie do zbycia, która jest zaklasyfikowana jako przeznaczona do sprzedaży) zgodnie z MSSF 5 „Aktywa trwałe przeznaczone do sprzedaży oraz działalność zaniechana” lub zostaje usunięty z ewidencji bilansowej na skutek likwidacji, sprzedaży bądź wycofania z użytkowania.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi cena nabycia/kosztu wytworzenia środka trwałego pomniejszona o jego szacunkową wartość końcową.

Wartość bilansowa środka trwałego podlega odpisowi z tytułu utraty wartości do wysokości jego wartości odzyskiwalnej, jeżeli wartość bilansowa danego środka trwałego jest wyższa od jego oszacowanej wartości odzyskiwalnej.

Środek trwały usuwa się z ewidencji bilansowej, gdy zostaje zbyty, zlikwidowany lub gdy nie oczekuje się dalszych korzyści ekonomicznych z jego użytkowania lub zbycia. Zyski lub straty na usunięciu pozycji rzeczowych aktywów trwałych ustala się jako różnicę pomiędzy przychodami netto ze zbycia, (jeżeli występują) i wartością bilansową tych środków trwałych i ujmuje w zysku lub w stracie.

Składniki rzeczowych aktywów trwałych spełniające warunki użytkowania powyżej 1 roku, których wartość jednostkowa (koszt nabycia/wytworzenia) nie przekracza 3 500,00 PLN, uznawane są za składniki aktywów obrotowych, jednorazowo obciążające koszty działalności w momencie oddania ich do użytkowania.

LEASING

Zgodnie z MSSF 16 umowa jest leasingiem lub zawiera leasing, jeżeli przekazuje za wynagrodzeniem prawo do kontroli zidentyfikowanego składnika aktywów na określony czas.

Do kalkulacji bieżącej wartości zobowiązań finansowych z tytułu prawa do użytkowania środka trwałego Spółka stosuje stopę procentową leasingu a tam, gdzie nie da się jej określić stosuje krańcową stopę procentową porównywalną do tej w zaciąganych pożyczkach.

Spółka uwzględnia aktywa z tytułu prawa do użytkowania w ramach tej samej pozycji sprawozdawczej, w ramach której przedstawione zostałyby aktywa, gdyby były własnością leasingobiorcy.

Aktywa te podlegają amortyzacji, a odsetki od zobowiązań z tytułu leasingu obciążają koszty finansowe. Drugostronnie spółka ujmuje odpowiednio długo- i krótkoterminowe zobowiązania z tytułu leasingu.

Umowy najmu spełniają kryteria prezentacji w zgodzie z MSSF 16. Spółka prezentuje najem powierzchni biurowej, wynajem lokali w centrach handlowych i dzierżawy gruntów zgodnie z wymogami MSSF 16.

To oznacza, że traktuje się umowy najmu powierzchni tak samo jako umowy leasingu aktywów. Bezpośrednio nie księguje się czynszu płatnego na podstawie umowy wynajmu jako kosztów najmu. Ustala się początkową wartość zobowiązania jako zdyskontowaną wartość przyszłych płatności z umowy.

W sprawozdaniach finansowych prezentuje się wartość brutto i umorzenie gruntu lub budynku, a także zobowiązanie według MSSF 16, podzielone na część długo i krótkookresową. Koszty amortyzacji i odsetki obciążają Rachunek Zysków i Strat.

Istotne elementy przy wycenie umów i dzierżaw według MMSF 16:

• Okresowa indeksacja wysokości czynszu z tytułu najmu i jej wpływ na aktualizację wyceny zobowiązania i środka trwałego;

• Rozliczenie zachęt otrzymanych od wynajmującego jako kwot zwiększających wartość środka trwałego a nie wpływających na wysokość zobowiązania MSSF 16;

• Odpowiednie ujęcie umów najmu lub dzierżawy zawartych na czas nieokreślony (przyjęcie i aktualizacja oczekiwanej daty zakończenia umowy na potrzeby wyceny MSSF 16);

• Przeliczanie harmonogramu płatności bieżącym kursem FX dla umów najmu i dzierżawy nominowanych w walutach obcych;

• Ustalenie adekwatnej stopy dyskonta do wyznaczenia wartości zobowiązania wynikającego z umowy najmu MSSF 16;

• Poprawne rozliczanie zmian zakresu leasingu (wydłużenie lub skrócenie czasu trwania najmu, zwiększenie lub zmniejszenie wynajmowanej powierzchni) z poprawnym odniesieniem zmian na Aktywa, Zobowiązania oraz Rachunek Wyników.

Kryteria raportowania zgodnie z MSSF 16 spełnia również prawo wieczystego użytkowania gruntów. Podobnie jak w przypadku najmu i dzierżawy, spółki rozpoznają aktywo i zobowiązanie. 

WARTOŚCI NIEMATERIALNE

Dla celów testowania utraty wartości, wartość firmy odnosi się na poszczególne ośrodki generujące przepływy pieniężne, które powinny odnieść korzyści z synergii będących efektem połączenia. Jednostki generujące przepływy pieniężne, do których przypisuje się wartość firmy, testuje się pod względem utraty wartości raz w roku lub częściej, jeśli można wiarygodnie przypuszczać, że utrata wartości wystąpiła. Jeśli wartość odzyskiwalna ośrodka generującego przepływy pieniężne jest mniejsza od jej wartości bilansowej, stratę z tytułu utraty wartości alokuje się najpierw w celu redukcji kwoty bilansowej wartości firmy alokowanej do tego ośrodka, a następnie do pozostałych aktywów tego ośrodka proporcjonalnie do wartości bilansowej poszczególnych składników aktywów tej jednostki.

Ewentualna utrata wartości rozpoznawana jest w rachunku zysków i strat i nie podlega odwróceniu w kolejnych okresach.

KOSZTY PRAC ROZWOJOWYCH

 Koszty prac rozwojowych są amortyzowane metodą liniową przez przewidywany okres ich ekonomicznej przydatności.

Koszty prac rozwojowych są kapitalizowane wyłącznie w sytuacji, gdy:

• realizowany jest ściśle określony projekt
• prawdopodobne jest, że składnik aktywów przyniesie przyszłe korzyści ekonomiczne,
• istnieje techniczna i finansowa możliwość ukończenia prac,
• istnieje zdolność do sprzedaży produktów,
• istnieje rynek na dany produkt,
• zapewniona jest użyteczność dla jednostki, w przypadku prac na własne potrzeby,
• istnieje możliwość wiarygodnego ustalenia kosztów.

Koszty prac badawczych nie podlegają aktywowaniu i są prezentowane w rachunku zysków i strat, jako koszty okresu, w którym zostały poniesione.

Grupa dokonuje ujęcia odpisów aktualizujących wartości niematerialne, w przypadku utraty wartości zgodnie ‎z MSR 36 Utrata wartości aktywów. Analogicznie, w przypadku braku przyczyn wskazujących na utratę wartości, odwraca się utworzone wcześniej odpisy.

ZAPASY

Do zapasów Grupa zalicza:

• materiały
• towary

Przychód składników zapasów wyceniany jest według rzeczywistych cen zakupu.

Rozchód składników zapasów wyceniany jest według metody FIFO (pierwsze przyszło pierwsze wyszło).

Zapasy wycenia się według rzeczywistych cen zakupu.

Na koniec okresu sprawozdawczego zapasy wyceniane są według przyjętych powyżej zasad.

ŚRODKI PIENIĘŻNE I ICH EKWIWALENTY

Środki pieniężne i ich ekwiwalenty obejmują środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych, depozyty bankowe płatne na żądanie, inne bezpieczne krótkoterminowe inwestycje o pierwotnym terminie wymagalności do trzech miesięcy od dnia ich założenia, otrzymania, nabycia lub wystawienia oraz o dużej płynności. W skład środków pieniężnych i ich ekwiwalentów wchodzą również odsetki od ekwiwalentów środków pieniężnych.

Wartość stanu środków pieniężnych na walutowych rachunkach bankowych ustala się poprzez wycenę ich rozchodu metodą FIFO.

ZOBOWIĄZANIA

Zobowiązania stanowią obecny, wynikający ze zdarzeń przeszłych obowiązek jednostki, którego wypełnienie, według oczekiwań, spowoduje wypływ z jednostki środków zawierających w sobie korzyści ekonomiczne.

Do zobowiązań zalicza się:

• zobowiązania z tytułu kredytów, pożyczek i leasingu finansowego,
• zobowiązania z tytułu dostaw i usług,
• pozostałe zobowiązania finansowe (np. z tytułu wynagrodzeń osobowych, dywidend, gwarancji).

Zobowiązania niefinansowe stanowią w szczególności:

• zobowiązania z tytułu podatków, opłat, ceł, ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz innych tytułów publiczno-prawnych,
• inne zobowiązania niefinansowe, w tym: otrzymane zaliczki, które zostaną rozliczone poprzez wykonanie usługi, zobowiązania z tytułu funduszy specjalnych, zobowiązania wobec pracowników, jeżeli ich uregulowanie nastąpi w innej formie niż poprzez wypłatę środków pieniężnych, pozostałe zobowiązania niefinansowe,
• fundusze specjalne,
• rozliczenia międzyokresowe bierne kosztów,
• rozliczenia międzyokresowe przychodów.

KOSZTY

Za koszty uznaje się prawdopodobne zmniejszenie w okresie sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie zmniejszenia wartości aktywów albo zwiększenia wartości zobowiązań i rezerw, które doprowadzą do zmniejszenia kapitału własnego lub zwiększenia jego niedoboru w inny sposób niż wycofanie środków przez właścicieli.

Koszty ujmuje się w zysku lub w stracie na podstawie bezpośredniego związku pomiędzy poniesionymi kosztami, a osiągnięciem konkretnych przychodów, tzn. stosując zasadę współmierności, poprzez rachunek rozliczeń międzyokresowych kosztów czynnych i biernych.

Za podstawowy układ sprawozdawczy kosztów przyjmuje się wariant kalkulacyjny.

Koszt wytworzenia sprzedanych usług stanowią:

• koszty bezpośrednie oraz pośrednie związane ze świadczeniem usług,
• odpisy z tytułu utraty wartości środków trwałych oraz wartości niematerialnych w świadczeniu usług.

Koszty sprzedaży stanowią:

• koszty wynagrodzeń osób pełniących funkcję sprzedażową wraz z pochodnymi od tych wynagrodzeń, łącznie z odpowiadającą im częścią obecnych szacunków kosztów przyszłych świadczeń dotyczących pracowników działu sprzedaży oraz pozostałe świadczenia osobowe,
• pozostałe koszty sprzedaży.

Całkowity koszt sprzedanych usług stanowią:

• koszty wytworzenia sprzedanych usług,
• koszty sprzedaży,

TRANSAKCJE W WALUCIE OBCEJ I WYCENA POZYCJI WYRAŻONYCH W WALUTACH OBCYCH

Waluta funkcjonalna i waluta prezentacji

Pozycje zawarte w sprawozdaniach finansowych wycenia się w walucie podstawowego środowiska gospodarczego, w którym Grupa prowadzi działalność, tj. w walucie funkcjonalnej. Sprawozdania finansowe prezentowane są w złotych polskich (PLN), który stanowi walutę funkcjonalną i walutę prezentacji Grupy.

Transakcje i salda

Transakcje wyrażone w walutach obcych przelicza się na moment początkowego ujęcia na walutę funkcjonalną:

• po kursie kupna lub sprzedaży walut stosowanym przez bank, w którym następuje transakcja, w przypadku operacji sprzedaży lub kupna walut oraz operacji zapłaty należności lub zobowiązań,
• według średniego kursu ustalonego dla danej waluty przez NBP obowiązującego na dzień zawarcia transakcji. Kursem obowiązującym na dzień zawarcia transakcji jest średni kurs NBP ogłoszony w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym zawarcie transakcji.

Na każdy dzień sprawozdawczy:

• wyrażone w walucie obcej pozycje pieniężne przelicza się przy zastosowaniu obowiązującego w tym dniu kursu zamknięcia, tj. średniego kursu ustalonego dla danej waluty przez NBP,
• pozycje niepieniężne wyceniane według kosztu historycznego w walucie obcej przelicza się przy zastosowaniu kursu wymiany (tj. średniego kursu NBP ustalonego dla danej waluty) obowiązującego na dzień transakcji oraz
• pozycje niepieniężne wyceniane w wartości godziwej w walucie obcej przelicza się przy zastosowaniu kursu wymiany     (tj. średniego kursu NBP ustalonego dla danej waluty) obowiązującego na dzień ustalenia wartości godziwej.

Zyski i straty z tytułu różnic kursowych powstałe w wyniku rozliczenia transakcji w walucie obcej oraz wyceny bilansowej aktywów i zobowiązań pieniężnych innych niż instrumenty pochodne wyrażonych w walutach obcych ujmuje się w wyniku finansowym. Zyski i straty z tytułu zmiany kursów walut dotyczące wyceny bilansowej instrumentów pochodnych wyrażonej w walucie obcej ujmuje się w zysku lub w stracie jako wycena do wartości godziwej.

Zyski i straty z tytułu zmiany kursów walut dotyczące wyceny bilansowej pozycji niepieniężnych, takich jak instrumenty kapitałowe wyceniane w wartości godziwej przez zyski i straty, ujmuje się jako element zmian wartości godziwej, natomiast dla zaklasyfikowanych do aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży, ujmuje się w kapitale z aktualizacji wyceny do wartości godziwej.